Een Kaapverdië vakantie: ‘Ik had me iets anders voorgesteld bij een tropisch eiland.’

Door: Stan Swinkels

Het land van zon, zee en verbrande ledematen

Wat wil een mens nog meer? De over het strand sloffende Senegalese strandverkoper die me op hét strand van Sal voorbijliep bleek nog wel wat meer te wensen, maar daar gaat het nu niet om.

Want als Japan het land is van de rijzende zon, dan is Kaapverdië wel het land van de godgloeiende middagzon. Zonder twijfel zijn de year-round warme temperatuur en de gunstige ligging ten opzichte van Europa (6 uur vliegen vanuit Amsterdam) één van de belangrijkste redenen voor steeds meer mensen om te kiezen voor een Kaapverdië vakantie. Maar voor een geslaagde vakantie heb je natuurlijk meer nodig.

De belangrijkste keuzes voor vertrek naar Kaapverdië

Welke zonnebrandcrème neem ik mee? Ik dacht dat het de belangrijkste keuze was voor mijn vertrek, maar ik kwam erachter dat er nog andere belangrijke vragen zijn, zoals: Met wie ga ik eigenlijk? En welk eiland kies ik dan? Wil ik een rondreis met meer oog voor natuur en cultuur of kies ik voor een all-inclusive strandvakantie op Sal of Boa Vista (samen goed voor misschien wel 95% van alle toeristen die in Kaapverdië vakantie vieren)?

Ik verbleef een week in de zandbak van Sal en vond het er heerlijk, maar moet toegeven dat het verschil tussen Sal en de andere eilanden groot is. De schoonheid van het ongerepte Kaapverdië ervaar je er niet. Ook zie je er geen varkens door de straten rennen. Om dat stukje authentiek Kaapverdië te zien moet je echt op de andere eilanden zijn.

‘Wil ik het authentieke Kaapverdië zien dan?’

Geen idee. Ik weet eigenlijk niet eens wat het woord authentiek precies betekent, maar ik deel wel graag mijn ervaring om je erachter te laten komen wat je nu eigenlijk echt wilt tijdens je Kaapverdië vakantie. En je leven.

Begin 2018 bood Joshua van Eijndhoven, medeoprichter van de reisorganisatie Naar Kaapverdische Eilanden, me een reis naar Kaapverdië aan. Ik zat net een paar maanden op een tropisch eiland in Thailand en toen kwam deze kans op nog meer zon, zee en strand voorbij. Ik ben een zonaanbidder pur sang, dus zo’n kans kon ik niet laten liggen. De keuze om de lente op een zonovergoten Kaapverdisch eiland te slijten was dan ook snel gemaakt.

Daarnaast was het de ideale gelegenheid om te kijken of ik kon overleven met mijn Bear Grills Ultimate Pro Survival Kit. (Een aanrader, want het lukte me te overleven en 2 kilo zwaarder terug te komen. Zonder de Kit te openen overigens). Vol goede moed vertrok ik richting mijn volgende tropische bountystrand. Dacht ik.

'Ik had me iets anders voorgesteld bij een tropisch eiland.'

Iets ging er mis in de communicatie met Joshua, want ik vond mezelf keer op keer in een ander vliegtuig, op een andere bergtop of tussen andere balkende ezels. Ik vroeg Joshua wat ik op al die eilanden moest doen en hij vroeg me dat uit te zoeken. Of, zoals hij volgens mij letterlijk zei: ‘Zoek het lekker zelf uit’. Ik zag daarin voldoende aansporing in om het land te ontdekken en bezocht in zes weken 7 van de 9 bewoonde eilanden.

De verschillen tussen de eilanden zijn vrij groot. ‘Ik had me iets anders voorgesteld bij een tropisch eiland’, dacht ik nog terwijl ik een bijna 3 kilometer hoge vulkaan opklauterde. De meeste eilanden leken in niets op het beeld dat ik van een tropisch eiland had. Misschien heeft het iets te maken met het feit dat het geen tropische eilanden zijn, maar subtropische. Verschillende eilanden hebben ruige bergen, grote valleien of opvallend grillige rotskusten voor een bounty eiland. Op andere eilanden vind je vervolgens wel weer kilometers lange zandstranden.

Kaapverdië is Afrika, maar ook weer niet

Wat meteen opvalt bij aankomst is dat je weet dat je in Afrika bent, maar zo voelt het niet. In de grotere plaatsen zie je de sterke Europese invloed, de erfenis uit het koloniale verleden en de vervlogen rol van Kaapverdië in de zeehandel. Kleurrijke Portugese gebouwen, een rijke (genetische) mix aan mensen, de sterke band met de grote Kaapverdische  gemeenschappen in Europa en Amerika, én de potten pindakaas in de mini supermarkten. Vergeleken met Afrika (of ons beeld van Afrika) is het is er minder chaotisch, minder druk, relaxter en voelt het er verdacht veilig.

In de accommodaties waar ik via het reisbureau verbleef ontmoette ik geweldige gastheren en -vrouwen, die me veel leerden over de samenleving en de boeiende Kaapverdische cultuur. Waar op het platteland de jongens met de pakezels mogen lopen, maar de meisjes alles op hun hoofd ‘mogen’ dragen. Waar oma’s de kinderen grootbrengen, zodat de moeders kunnen werken. En waar oude mannen in café’s treurige morna’s zingen over hun vertrokken of verloren geliefden. Of misschien omdat ze gewoon graag zingen. Kan ook.

Een land waar de varkens nog zo lekker gewoon zijn gebleven

Ik wandelde over de indrukwekkende bergpassen op Santo Antao, langs de ruige kustlijn van Brava en dook met verpleegsterhaaien op Maio. Op Fogo liep ik over de gestolde zwarte lavastromen naar de top van de (actieve) vulkaan en op Santiago door dorpjes waar de stilte slechts werd verstoord als er weer eens een varken door de straat rende, achtervolgd door een stel bezeten honden. De varkens zijn er nog zo lekker gewoon gebleven. Net als de mensen trouwens, want wat overal opvalt is de voelbare rust en ontspanning van de mensen.

De verschillen tussen de eilanden in Kaapverdië zijn groot en dat is ook wat het aantrekkelijk maakt om verder te kijken dan de zeezicht-horizon breed is. Oh, en voor al mijn collega zonaanbidders: natuurlijk eindigde ook ik mijn reis op een zonovergoten strand met verbrande ledematen, terwijl in de verte de Senegalese strandverkoper langzaam wegslofte. Want allemaal leuk en aardig, ik ging niet voor niets naar deze zonbestemming.